وقتی تو آمدی و دست نيازت را به سويم دراز کردی ، گفتم
ــ از قفس چه می دانی ؟ گفتی : آزادی
ــ از تنهايی ؟ گفتی : همزبانی
ــ از محبت ؟ : عشق
ــ از دوستی ؟ : صداقت
ــ از بهار ؟ : طراوت
ــ از سفر ؟ : انتظار
ــ از جدايی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ : ........
باز هم گفتم جدايی ؟ سکوت تو مرا شکست و به گريه انداخت . به
چشمانت نگاه کردم و گفتم بگو ... تو آغوش به رويم گشودی و گفتی :
جدايی ، هرگز ... بی تو من می ميرم

 

خدا گریهء مسافر ندید
دل به هیچ کس نبست و دل نبرید
آدم رو برای دوری از دیار
جاده را برای غربت آفرید
جاده اسم منو فریاد میزنه
میگه امروز روز دل بریدن
کوله باری که پر از خاطره هاست
روی شونه های لرزون منه
از تموم آدمای خوب و بد
از تموم قصه های خوب و بد
چی برام مونده به جز یه خاطره
نقش گنگی تو غبار پنجره:
جاده آغوشش رو وا کرده برام
منتظر مونده که من باهاش بیام
قصهء تلخ خدا حافظی را
می خونم با اینکه بسته است لبام
پشت سر گذاشتن خاطره ها
همهء عشق ها و دل بستگی ها
خیلی سخت ولی چاره ای ندارم
جاده فریاد میزنه
بیا بیا

 

 

در تاریکی و سکوت و
غربتم را در گوش ستاره نجوا می کنم ...
تنها مانده ام ...
تنها با خاطراتی کهنه و
قلمی که دیگر نای نوشتن و تاب اشک ندارد ...
قلمی که برای دلخوشی من می نویسد :
غربت من هرچی که هست از با تو بودن بهتره ...!
نمی دانم !
تک تک لحظه هایم را غم دوری از تو فرا گرفته و
با هر نفسی که بی تو می کشم !
مگر بی تو هم می شود نفس کشید !
این ها نفس نیست ، قفس است

حالمان بد نيست غم کم می خوريم         کم که نه! هر روز کم کم می خوريم

آب می خواهم، سرابم می دهند               عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب                   از چه بيدارم نکردی؟ آفتاب!!!!

خنجری بر قلب بيمارم زدند                             بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست                 از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد                         يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام                   تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد می شوم               خوب اگر اينست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است            کافرم! ديگر مسلمانی بس است

در ميان خلق سر در گم شدم                             عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد ازاين بابی کسی خو می کنم                 هر چه در دل داشتم رو می کنم

نيستم از مردم خنجر بدست                   بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستی کار ماست            چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم                     طالعم شوم است باور می کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام                             راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن                        !من خودم خوشباورم گولم مزن!

من نمی گويم که خاموشم مکن                      من نمی گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش                   من نمی گويم مرا غم خوار باش

من نمی گويم،دگر گفتن بس است             گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين! شاد باش                 دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما ياری نبود                                 قصه هايم را خريداری نبود!!!

وای! رسم شهرتان بيداد بود                                 شهرتان از خون ما آباد بود
 
از درو ديوارتان خون می چکد                        خون من،فرهاد،مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شوم تان                      خسته از همدردی مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد                  اين همه ليلی،کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فريادتان                              بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام                                بويی از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود                       قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بود                        تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه                             !فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه                            !هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکی برای ما نريخت                      هر که با ما بود از ما می گريخت

چند روزی هست حالم ديدنیست                    حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روی زمين زل می زنم                                   گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت                                  يک غزل آمد که حالم را گرفت:

" ما زياران چشم ياری داشتيم                       خود غلط بود آنچه می پنداشتيم"

دلم بر همه کام پیروز کرد